بخش مهمی از آن ماهیتِ مسائل سکونتگاه‌های غیررسمی، ریشه در سیاست‌ها، طرح‌ها و اقدامات رسمی برنامه‌ریزی شهری دارد. بطوری‌که برخی مطالعات و شواهد موجود این احتمال را مطرح می‌کنند که بخشی از سیاست‌ها و رویه‌های اجرایی، در کنار سایر عوامل اقتصادی و اجتماعی، در تداوم یا تثبیت سکونتگاه‌های غیررسمی نقش داشته باشند؛ موضوعی که نیازمند بررسی دقیق‌تر در بستر شهر تبریز است.

این طرح پژوهشی با عنوان کامل «ارزیابی عملکرد نظام سیاست‌گذاری و اقدامات اجرایی در ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمیِ؛ نمونه موردی کلان‌شهر تبریز»، بر این فرض استوار شده است که بدون تحلیل نهادی و شبکه‌ای سیاست‌ها و اقدامات اجرایی، امکان اصلاح مؤثر مدیریت سکونتگاه‌های غیررسمی فراهم نخواهد شد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل و ارزیابی سیاست‌ها، طرح‌ها و اقدامات اجرایی مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی در کلان‌شهر تبریز و تبیین نقش نهادها و کنشگران شهری در شکل‌دهی به نتایج آن‌هاست. به‌طور مشخص، پژوهش می‌کوشد سیاست‌ها و اقدامات مؤثر، ناکارآمد یا دارای پیامدهای ناخواسته را شناسایی کرده و سازوکارهای نهادی و اجرایی مؤثر بر آن‌ها را واکاوی نماید. در نهایت، هدف آن ارائه پیشنهادهایی برای اصلاح سیاست‌ها و بهبود سازوکارهای اجرایی در سطح مدیریت شهری تبریز است.

این پژوهش با رویکردی کیفی و اکتشافی انجام می‌شود و از ترکیب تحلیل اسنادی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیران و کارشناسان محلی و تحلیل نهادی و شبکه‌ای (Actor-Network Theory) بهره می‌گیرد. تحلیل اسناد شامل بررسی طرح‌ها، مصوبات و برنامه‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی در تبریز است و مصاحبه‌ها با تمرکز بر تجربه‌های اجرایی کنشگران کلیدی شهری انجام خواهد شد. تحلیل شبکه‌ای نیز به‌منظور تبیین روابط، تعارض‌ها و الگوهای تعامل میان نهادها و ابزارهای سیاستی به کار گرفته می‌شود.

مجری طرح آقای محمد شالی به نمایندگی از پژوهشکده توسعه و برنامه‌ریزی جهاد دانشگاهی است و با اعتبار 180 میلیون تومان در مدت زمان 25 هفته اجرا می‌شود.

نظارت این طرح نیز بر عهده آقایان رحمن علی‌حسینی و احد ابراهیم‌پور خواهد بود.